Przejdź na WP

Mobilizacja strzemiączka

Strzemiączko jest jedną z trzech kosteczek słuchowych. Przekazuje ono drgania z błony bębenkowej do ucha środkowego. Liczy sobie mniej niż 3 mm i tym samym należy do najmniejszych kości ciała. Otochirurgia dzieli strzemiączko na dwie części - suprastrukturę, w której skład wchodzi główka oraz przednia i tylna odnoga oraz infrastrukturę, w której skład wchodzi płytka strzemiączka.

Zobacz film: "Podstawowe badania, jakie powinna wykonać każda kobieta"

spis treści

1. Czym jest mobilizacja strzemiączka?

Chirurgia strzemiączka wymaga zastosowania dokładnej techniki mikrochirurgicznej, która jest monitorowana przez audiometr. Zabieg stosowany jest przede wszystkim w leczeniu otosklerozy. Otoskleroza jest dziedziczna i podejrzewa się, że jest wywoływana przez wirusa odry.

Zaburzenia wzrostu kości tłumią drgania kości strzemiączka, powodując utratę słuchu. Operacja (mobilizacja strzemiączka) wymaga złamania tkanki, która unieruchamia strzemiączko. Wykonywana jest w celu przywrócenia słuchu, zwłaszcza u pacjentów z otosklerozą. Większość otologów zaprzestała wykonywania mobilizacji strzemiączka wiele lat temu, ze względu na dużą ilość powikłań tego zabiegu. Nadal jednak można wykonywać mobilizację strzemiączka planowo (po dokładnym jej omówieniu i zgodzie pacjenta).

2. Kiedy wykonywana jest mobilizacja strzemiączka?

Mobilizacja strzemiączka wykonywana jest zazwyczaj w przypadku tympanosklerozy. Istnieje wiele metod leczenia chirurgicznego tego schorzenia, jednak w przypadku nasilonego upośledzenia przewodzeniowego słuchu należy podjąć starania przywrócenia słuchu. Niekiedy istnieje konieczność rekonstrukcji ucha środkowego.

3. Co to jest tympanoskleroza?

Tympanoskleroza dotyczy schorzenia w obrębie ucha środkowego. W wyniku różnych procesów w błonie bębenkowej odkładają się sole wapnia. Doprowadza to do przewodzeniowego upośledzenia słuchu w wyniku zmniejszonej ruchomości błony bębenkowej oraz w wyniku unieruchomienia kosteczek słuchowych. Niekiedy tympanoskleroza może doprowadzić do perforacji błony bębenkowej.

Istnieje wiele przyczyn powstawania tympanosklerozy. Wśród nich wyróżniamy urazy błony bębenkowej oraz przewlekłe procesy zapalne toczące się w obrębie ucha środkowego. Ponadto istnieje teoria mówiąca o przyczynie immunologicznej. W wyniku reakcji immunologicznej, wobec wysięku w przestrzeniach ucha środkowego odkładają się złogi soli wapnia w strukturach ucha środkowego, czyli w błonie bębenkowej. Tympanoskleroza jest uwidaczniana w badaniu wziernikowym ucha, jako mleczne przebarwienie zlokalizowane w centrum błony bębenkowej.

4. Niedosłuch przewodzeniowy związany z tympanosklerozą

Istnieją dwa rodzaje niedosłuchów związanych z lokalizacją przeszkody dla odbioru dźwięków. Niedosłuch przewodzeniowy dotyczy zaburzeń i patologii w części ucha, która przewodzi dźwięk. Zatem dotyczy przewodu słuchowego zewnętrznego, tej części, która jest widoczna „gołym okiem” oraz ucha środkowego. Natomiast niedosłuch związany z patologią odbioru dźwięku nazywa się niedosłuchem odbiorczym. W postępowaniu leczniczym pierwszym etapem diagnostyki jest określenie rodzaju niedosłuchu. Ułatwia to podjęcie działań terapeutycznych i wybrania najlepszej metody leczenia.

Polecane dla Ciebie

Pomocni lekarze

Szukaj innego lekarza

Komentarze

Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska S.A. z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Ważne tematy