Trwa ładowanie...

Dyslipidemia - rodzaje, przyczyny, objawy i leczenie

Dyslipidemia to zaburzenia gospodarki lipidowej, obejmujące zarówno nieprawidłowości ilości, jak i budowy czy funkcji lipidów. Choroba jest niebezpieczna, ponieważ wiąże się ze wzrostem ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, prowadzących do udaru mózgu, miażdżycy czy niedokrwienność serca bądź kończyn dolnych. Co trzeba o niej wiedzieć?

Zobacz film: "Badania krwi - cholesterol"

spis treści

1. Co to jest dyslipidemia?

Dyslipidemia to szerokie pojęcie, w dużym uproszczeniu oznaczające chorobę powodującą zaburzenia gospodarki lipidowej. Dyslipidemia charakteryzuje się nieprawidłowym stężeniem we krwi jednej lub więcej frakcji lipoprotein.

Lipoproteiny są związkami złożonymi z białek i lipidów. Ich zadaniem jest transportowanie cholesterolu niezbędnego do produkcji kwasów żółciowych i hormonów sterydowych, ponadto rozprowadzają trójglicerydy oraz witaminy rozpuszczalne w tłuszczach. To:

  • HDL nazywane dobrym cholesterolem,
  • LDL nazywane złym cholesterolem,
  • VLDL,
  • chylomikrony.

Kiedy poziom lipidów we krwi jest zbyt duży lub zbyt niski, diagnozuje się zaburzenia metaboliczne, czyli właśnie dyslipidemię.

2. Rodzaje dyslipidemii

Dyslipidemia, czyli zaburzenie metabolizmu lipidów, jest związana z nieprawidłowym stężeniem lipidów i lipoprotein we krwi. W praktyce klinicznej wyróżnia się trzy typy schorzenia. To hipercholesterolemia, dyslipidemia aterogenna i zespół chylomikronemii.

  • Hipercholesterolemia oznacza zwiększone stężenie LDL-C w osoczu/surowicy, często pojawiają się ostre incydenty sercowo-naczyniowe,
  • dyslipidemia aterogenna to zbyt wysokie stężenie trójglicerydów i za małe cholesterolu HDL (zwiększone stężenie TG, małe stężenie HDL-C i nieprawidłowe cząsteczki LDL). Dyslipidemia aterogenna nie ma charakterystycznych objawów,
  • zespół chylomikronemiito obecność chylomikronów w osoczu i zwiększone stężenie trójglicerydów oraz cholesterolu.

3. Przyczyny dislipidemii

Dyslipidemia ma dwie odmiany: pierwotną i wtórną. Dyslipidemia pierwotna najczęściej wywołana jest czynnikami środowiskowymi. Bywa konsekwencją prowadzenia niezdrowego trybu życia, gdzie kluczowa jest niewłaściwa dieta bogata w tłuszcze zwierzęce.

Nie bez znaczenia są używki, takie jak papierosy i alkohol, jak również skłonności dziedziczne. Z kolei dyslipidemia wtórna towarzyszy chorobom, takim jak niedoczynność tarczycy, cukrzyca, zespół metaboliczny, zespół Cushinga czy zespół nerczycowy. Występuje również w trakcie przyjmowania niektórych leków. Jej przyczyną może być również ciąża.

Zobacz także:

4. Leczenie dyslipidemii

Dyslipidemia to schorzenie, którego objawy są ciężkie do zdefiniowania, a brak symptomów klinicznych uniemożliwia szybkie przeciwdziałanie powikłaniom. Ponieważ dolegliwość rzadko daje objawy, do jej rozpoznania konieczne jest oznaczenie poziomu lipidów i lipoprotein w osoczu, czyli wykonanie lipidogramu. Lipidogram obejmuje takie badania jak:

  • poziom cholesterolu we krwi,
  • frakcje cholesterolu HDL i LDL,
  • poziom trójglicerydów.

Dyslipidemia to stan, w którym stężenia lipidów i lipoprotein w osoczu nie odpowiadają wartościom uznanym za prawidłowe. Najskuteczniejszą metodą walki z dyslipidemią jest racjonalna, specjalna dieta, prowadząca również do redukcji wagi u osób otyłych.

Jak powinna wyglądać dieta lecznicza? Bardzo ważne jest ograniczenie spożywania tłuszczów zwierzęcych i cukrów prostych, przy jednoczesnym zwiększeniu ilości warzyw i ryb.

Korzystne jest także zwiększenie ilości błonnika w diecie. Wskazane jest ograniczenie sięgania po alkohol, unikanie palenia i zmniejszenie użycia soli.

W leczeniu dyslipidemii bardzo ważna jest również aktywność fizyczna oraz zmiana trybu życia. Zaleca się codzienne ćwiczenia fizyczne o umiarkowanym wysiłku, trwające co najmniej pół godziny.

Czasem niezbędne jest leczenie farmaceutykami. W celach terapeutycznych włącza się statyny, ezetymiby, inhibitory PCSK9 oraz fibraty. W leczeniu hipertriglicerydemii pomocne jest także spożywanie kwasów tłuszczowych omega-3, zawartych w olejach rybnych lub suplementach diety.

O sposobie leczenie decyduje lekarz, który bierze pod uwagę wiek pacjenta, stan jego zdrowia oraz ryzyko sercowo-naczyniowe. Jedno jest pewne: chorobę trzeba leczyć, pamiętając że dyslipidemia jest głównym czynnikiem ryzyka miażdżycy i wynikających z niej powikłań sercowo-naczyniowych. Warto podkreślić, że zaburzenia lipidowe są najbardziej rozpowszechnionym czynnikiem ryzyka chorób układu sercowo-naczyniowego w Polsce.

Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki.

Polecane dla Ciebie
Komentarze
Wysyłając opinię akceptujesz regulamin zamieszczania opinii w serwisie. Grupa Wirtualna Polska Media SA z siedzibą w Warszawie jest administratorem twoich danych osobowych dla celów związanych z korzystaniem z serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania.
    Pomocni lekarze
    Szukaj innego lekarza